Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Οι ταινίες της Εβδομάδας

Από τις 7 συνολικά ταινίες που κάνουν πρεμιέρα, οι 5 είναι αμερικανικές. Βέβαια και οι θεατές του καλού σινεμά έχουν εξασφαλίσει μια ποιοτική μερίδα. Μιλάμε για την τελευταία ταινία των αδελφών Ζαν Πιέρ και Λυκ Νταρντέν από το Βέλγιο. «Δυο ημέρες, μια νύχτα» (2014) ο τίτλος της, με την εξαίρετη Μαρί Κοτιγιάρ στον πρωταγωνιστικό ρόλο της εργάτριας Σάντρα που αγωνίζεται να κρατήσει τη δουλειά της που κινδυνεύει να χάσει εξαιτίας των εργατών συναδέλφων της...
(Δείτε εδώ το Trailer). Χαριτωμένο και το σουηδικό νεανικό δράμα «We are the best» (2014) του Λούκας Μούντισον, για τρεις δυναμικές δεκατριάχρονες Στοκχολμέζες, στις αρχές της δεκαετίας του '80... (Δείτε εδώ το Trailer).
Οι υπόλοιποι τίτλοι: «Interstellar» (2014) - επιστημονικής φαντασίας του Κρίστοφερ Νόλαν (Δείτε εδώ το Trailer). «Οι υπερέξι» (2014) - αμερικανική περιπέτεια κινουμένων σχεδίων για τους μικρούς, των Ντον Χολ και Κρις Γουίλιαμς. Προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά. (Δείτε εδώ το Trailer) «Η Συγκάλυψη» (2014) - αμερικανική αστυνομική περιπέτεια σε σκηνοθεσία Μίκαελ Ρόσκαμ (Δείτε εδώ το Trailer). «Τα ερείπια είναι πάντα θλιμμένα» (2013), αμερικανικό θρίλερ του Τζέρεμι Σολνιέ (Δείτε εδώ το Trailer). Και τέλος «The battery» (2012), αμερικανική ταινία τρόμου του Τζέρεμι Γκάρτνερ... (Δείτε εδώ το Trailer).

«Φοίνικας» (Phoenix) του Κρίστιαν Πέτσολντ

Περιέργεια εγείρει και η τελευταία δουλειά του Γερμανού Κρίστιαν Πέτσολντ που γνωρίσαμε πριν δυο χρόνια μέσα από την αμφιλεγόμενη ταινία του «Μπάρμπαρα» (2012).
Και σ' αυτήν την ταινία ο Πέτσολντ επέλεξε τη Νίνα Χος για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Νέλυ που, ως Εβραία, συνελήφθη και στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης από τους χιτλερικούς. Τώρα, ένα - δυο μήνες μετά από την Απελευθέρωση το 1945, η Νέλυ, που δεν πέθανε στο Ολοκαύτωμα όπως οι γονείς της, επιστρέφει στο κατεχόμενο από τους Αμερικανούς Δυτικό Βερολίνο, βαριά τραυματισμένη στο πρόσωπο, ακόμα αλλοιωμένο και αγνώριστο από τις εγχειρήσεις. Στο Βερολίνο μπαίνει με μια φίλη από τα παλιά που την συνοδεύει, υπάλληλο του ιουδαϊκού πρακτορείου, που προσπαθεί και επιμένει να την πείσει να φύγουν μαζί για την Παλαιστίνη. Η Νέλυ όμως θέλει να ψάξει να βρει τον άντρα της, τον Τζόνυ, που δεν εγκατέλειψε το γάμο τους, που την προστάτεψε όλον αυτόν τον καιρό. Και τον εντοπίζει... Εκείνος αρχικά σαστίζει από την έντονη ομοιότητα, αλλά δεν πιστεύει ούτε στιγμή ότι πρόκειται για τη γυναίκα του, που την θεωρεί χαμένη. Ωστόσο για να διασφαλίσει την περιουσία της, ο Τζόνυ προτείνει στην Νέλυ να υιοθετήσει την ταυτότητά της. Εκείνη συμφωνεί και έτσι γίνεται σωσίας, καθρέφτης του ίδιου της του εαυτού. Γίνεται ο Φοίνικας της μυθολογίας, που ξαναγεννιέται από τις στάχτες του και θέλει να ανακαλύψει αν ο Τζόνυ την αγάπησε πραγματικά...
Η αφήγηση του Πέτσολντ ακαδημαϊκή, διακριτική και κομψή, κινείται στο ντεκόρ του κατεστραμμένου Βερολίνου που έχει ξαναρχίσει να ζει, γι' αυτό κυριαρχείται από έντονο τουρκουάζ σε πάμπολλες αποχρώσεις. Αλλά και όλους τους τόνους του κόκκινου, στο παραδοσιακά γερμανικό καμπαρέ «Φοίνικας»... Ο Πέτσολντ θέτει σε δοκιμασία τις ενοχές και τη σιωπή των συμπατριωτών του: «ήμαστε φοβισμένοι, τι θα μπορούσαμε να κάναμε όταν τους συνελάμβαναν;», ή φορτίζει τις μαρτυρίες με υστεροβουλία και συμφέρον: «οι γείτονες θα την κατάγγελλαν σίγουρα... Είχαν βάλει στο μάτι το διαμέρισμά μας», και επίσης αναρωτιέται: «πώς είναι δυνατόν οι Εβραίοι που επέστρεψαν από τα κρεματόρια να συγχωρούν και να συμφιλιώνονται;». Καταπληκτικό σινεμά, δομημένο σαν θρίλερ, που κορυφώνεται στο τελευταίο κεφάλαιο της αναγνώρισης. Ο αριθμός στο μπράτσο που ξέφυγε από το σηκωμένο μανίκι και κυρίως το σπαρακτικό μουρμούρισμα του σκοπού της εποχής «Speak low», με τη Νίνα Χος σε ερμηνευτικά ύψη. Πρόκειται όντως για μία από τις πιο αξιόλογες, δυνατές και οδυνηρές απολήξεις που προσθέτει αναδρομικά υπεραξία σε αυτήν την εξαιρετική ταινία.

 

«Σ' ένα δρόμο στο Παλέρμο» (Via Castellana Bandiera) της Έμα Ντάντε

Περιέργεια και δικαιολογημένη, για την πρώτη ταινία της Σικελής σκηνοθέτη του θεάτρου Έμα Ντάντε, για μια ιστορία καθημερινής τρέλας που εκτυλίσσεται γύρω από δυο ξεροκέφαλες και πεισματάρες γυναίκες οδηγούς σε ένα σοκάκι μιας φτωχογειτονιάς του Παλέρμο, όταν τα οχήματά τους έρχονται «μούρη με μούρη» και καμιά τους δεν κάνει όπισθεν πρώτη! Η γηραιά κυρία έχει πετρώσει από τον πόνο, έχασε την κόρη της από καρκίνο κι αντιμετωπίζει καθημερινά τον εχθρικό γαμπρό της. Η άλλη θέλει να ξεχάσει το παρελθόν της σ' αυτήν την πόλη και ήρθε μόνο για το γάμο ενός φίλου. Φορτισμένες στο έπακρο αμφότερες μπαίνουν σε μια αδυσώπητη μονομαχία κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο, ίδιες οι μονομάχοι των γουέστερν σπαγκέτι.
Η Ντάντε με αποτελεσματική χρήση της κινηματογραφικής της γλώσσας αποφεύγει κάθε δικαιολογία, εξελίσσει αυτό το διχοτομικό μοντέλο που δεν έχει σωστό και λάθος, χωρίς να κλίνει ούτε από τη μια, ούτε από την άλλη πλευρά. Ιδιες, η μια απέναντι στην άλλη σε οριακή απόσταση. Η επιμονή τους στην ακινησία γίνεται αντικείμενο θεάματος, ακόμα και στοιχημάτων για την έκβασή της. Η μονομαχία ανάμεσά τους δε δίνει λύση στις εντάσεις που δημιούργησε η αφήγηση, αλλά τις προκαλεί...
Και η πανομοιότυπη φύση των ξεροκέφαλων γυναικών γεννά την τραγωδία, χωρίς διαλλακτικότητα ή συγκινησιακή αφύπνιση του άλλου. Η πρώτη ταινία της Ντάντε αφήνει το θεατή παγωμένο και χωρίς λόγια...


«Πόλκ» των Νίκου Νικολόπουλου και Βλαδίμηρου Νικολούζου

Δε θα μπορούσε παρά να εντυπωσιάσει θετικά το γεγονός ότι δυο νεαροί Έλληνες κινηματογραφιστές, ο Νίκος Νικολόπουλος και ο Βλαδίμηρος Νικολούζος, ανασύρουν στην επιφάνεια - εν μέσω γενικότερης ομφαλοσκόπησης του ελληνικού σινεμά και αδυναμίας άρθρωσης όποιου συγκροτημένου κοινωνικοπολιτικού «λόγου» - το όνομα Πολκ, το οποίο μετουσιώνουν σε σπουδή αισθητικής αναζήτησης πάνω στη γλώσσα και το στιλ, μέσα από την πρώτη, μεγάλου μήκους ταινία τους. Ο Τζορτζ Πολκ, 35χρονος Αμερικανός δημοσιογράφος, παντρεμένος με την Ελληνίδα αεροσυνοδό Ρέα Κοκκώνη, ήταν απεσταλμένος στην Ελλάδα - μεσούντος του Εμφυλίου - του ειδησεογραφικού δικτύου CBS. Ο Πολκ επέκρινε δεινά και τους αντάρτες και την ελληνική κυβέρνηση. Τους μαχητές του ΔΣΕ τους αποκαλούσε «γκάνγκστερ» και την κυβέρνηση των φιλελευθέρων / λαϊκών «διεφθαρμένη».
Το φιλμ ανοίγει με ένα εντυπωσιακό, ακίνητο, βραδινό πλάνο στο νερό, άπειρης διάρκειας... Το πτώμα του Πολκ όντως έμεινε για εφτά μερόνυχτα στο νερό. Μαινόταν ο εμφύλιος, όταν στις 16 Μάη του 1948 ένας βαρκάρης βρήκε στη θάλασσα της Θεσσαλονίκης το πτώμα ενός άντρα, δεμένου χειροπόδαρα, με μια σφαίρα στον αυχένα, να επιπλέει... «Επρεπε να φανεί σαν εκτέλεση», σχολιάζει η ταινία, υποδηλώνοντας τη σκευωρία που αποκαλύφτηκε αργότερα: Ο Πολκ δολοφονήθηκε από τους εγκληματίες της Ειδικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης και για να μη συναντηθεί με τον Βαφειάδη του ΔΣΕ και για να φορτωθεί η δολοφονία στους κομμουνιστές. Οπως και έγινε... Γι' αυτό και επανέρχεται συνεχώς το ασπρόμαυρο πλάνο του αντάρτη στο δάσος - κι όχι σε σκάφος στη θάλασσα, όπως κατηγορείται ότι ήταν - και κάθε φορά έρχεται όλο και πιο κοντά μας, ώσπου στο τέλος ο αντάρτης βγάζει το πηλήκιο, αποκαλύπτει στιγμιαία το πρόσωπό του, γυρίζει και προχωρώντας προς το βάθος του δάσους βγάζει τα ρούχα του, λυτρώνεται συμβολικά από το βάρος της κατηγορίας για τη δολοφονία Πολκ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου